انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 toxicity effect of Satureja rechingeri On barnacle Amphibalanus amphitrite بررسی سمیت اسانس‌ مرزه ریشینگری بر لارو بارناکل گونه Amphibalanus amphitrite 383 390 1237 FA مهدیه امیری نژاد دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه هرمزگان مرتضی یوسف زادی استادیار دانشگاه هرمزگان میترا آرمان استادیار گروه زیست شناسی دانشگاه پیام نور، تهران مهسا رحیم زاده استادیار دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان Journal Article 2016 05 16 The life cycle of many marine invertebrates has a larval period, during which the animals usually most susceptible to environmental stress. As sensitivity is of prime concern when conducting toxicity tests, many studies have compared the sensitivity of different larval stages of the same species. Barnacles are crustacean arthropods. Barnacles are found on hard substrates in virtually all marine habitats and on all levels of the shore, often in vast numbers. This, coupled with the fact that they have a typical marine life cycle with an easily identifiable, planktonic larval stage, has made them a model study organism. The life cycle of a typical barnacle includes two stages a free-swimming larval stage and a sessile adult stage. stage In this study the toxicity effect of S.rechingeri on the larval stages of barnacles was investigated. Barnacles are a good model for toxicity studies, because have many reproduction and their larvae always are available.This test was done based on the determined LC50 in a 24 hours period on larvae of barnacles stages. The results showed the essential oil from plan (S. rechingeri) in hight concentration have the toxicity effect on larvae of barnacles.(LC50-6/20 µg/ml stage VI and LC50-28/66‌µ g/ml stage II). among the naupliar stages of Balanus amphitrite, stage ‌VI is the most sensitive stage(‌P<0.05). use of this species in toxicity tests. چرخه‌ی زندگی بسیاری از بی‌مهرگان دریایی دارای یک دوره لاروی است که در طی آن جانور بیشترین حساسیت را نسبت به استرس‌های محیطی داردکه در انجام تست‌های سمیت در بسیاری از مطالعات مقایسه می‌گردد .بارناکل‌ها سخت پوستانی کفزی، دارای جایگاهی آهکی می‌باشند که در حالت بلو غ ساکن‌اند و با پایه‌ای خود را به اجسام داخل آب می‌چسبانند. چرخه زندگی بارناکل‌ها به طور معمول شامل دو مرحله می‌باشد: مرحله لاروی با شنای آزاد و مرحله ثابت. مرحله لاروی آنها دارای 6 مرحله ناپلیوسی می باشد. در این مطالعه به منظور ارزیابی اثرات سمیت گیاهان دارویی بر روی لارو کشتی چسب (بارناکل) به عنوان ‌مدل مطالعه پرداخته شد. این تست براساس تعیین LC50 در یک دوره 24 ساعته بر روی مراحل مختلف لاروی صورت گرفت. نتایج بدست آمده نشان داد، گیاه مرزه گونه S. rechingeri دارای اثرات سمیت بر مراحل مختلف لاروی می‌باشد (µg/ml20/6-LC50 در مرحله 6 ناپلیوسی وg/mlµ 64/28- LC50 در مرحله 2 لاروی) با افزایش غلظت اسانس درصد مرگ و میر هم افزایش می یابد همچنین بین مراحل مختلف لاروی تفاوت معنی داری مشاهده شد و مرحله 6 ناپلیوسی از حساسست بیشتری برخوردار بودندP<0.05))‌.‌‌ از بارناکل میتوان در تست های سمیت به عنوان مدل مطالعه استفاده کرد.

https://animal.ijbio.ir/article_1237_a9eb812238f753132652ae09963a05e9.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Effects of dietary supplementation of synbiotic on growth performance, feed utilization and body biochemical composition of Benni, Mesopotamichthys sharpeyi اثرات مکمل غذایی سین‌بیوتیک بر شاخص‌های رشد، کارایی تغذیه و ترکیبات بیوشیمیایی بدن در ماهی بنی، Mesopotamichthys sharpeyi 391 402 1247 FA بهروز باجلان گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی دریا، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر محمد ذاکری هیئت علمی دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، دانشکده منابع طبیعی دریا، گروه شیلات سید محمد موسوی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی دریا، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر 0000-0002-7366-8808 وحید یاوری گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی دریا، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر ابراهیم رجب زاده گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی دریا، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر Journal Article 2016 11 03 This study has been carried to determine the optimum level of dietary supplementation of synbiotic of Benni (Mesopotamichthys sharpeyi). A total of 600 fish with initial average weight of 3.83±0.2 g were kept in 15 tanks with 300 l capacity (40 fish/tank). Five dietary treatments included treatment 1 (control) which were fed with basal commercial diet without synbiotic and the other treatments 2 to 5 containing 0.5, 1, 1.5 and 2 g synbiotic per kg of diets, respectively. The experimental trail was carried out in triplicate for a period of 60 days. The results showed that different dietary synbiotic supplementation levels can improved growth and feeding performances. Also, the body biochemical composition was improved by increase in protein contents. High concentration of symbiotic increased the final average weight among the treatments up to 1.5 g per kg of diet. Also, other factors like food conversion ratio, food efficiency and protein efficiency ratio were significantly higher in the treatment 4. The optimum results for M. sharpeyi were achieved at 1.5 g per kg dietary synbiotic supplementation that affected on weight gain, feed conversion ratio and body biochemical composition. این مطالعه با هدف شناخت سطح مطلوب خوراکی سین‌بیوتیک در ماهیان بنی (Mesopotamichthys sharpeyi) طراحی گردید. تعداد 600 عدد ماهی با میانگین وزن اولیه 20/0±82/3 گرم در 15 مخزن 300 لیتری ذخیره‌سازی شدند. پنج تیمار غذایی حاوی پنج سطح مکمل غذایی سین‌بیوتیکی، شامل تیمار اول (شاهد)، تنها حاوی جیره غذایی پایه و فاقد مکمل سین‌بیوتیک، تیمار دوم، ۵/۰ گرم در هر کیلوگرم غذای پایه، تیمار سوم، ۱ گرم در هر کیلوگرم غذای پایه، تیمار چهارم، ۵/۱ گرم در هر کیلوگرم غذای پایه و تیمار پنجم ۲ گرم در هر کیلوگرم غذای پایه مکمل سین‌بیوتیکی افزوده و با سه تکرار به مدت 60 روز دوره آزمایش، در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد استفاده از سطوح مختلف مکمل غذایی سین‌بیوتیک در جیره غذایی ماهیان بنی، باعث بهبود شاخص‌های رشد و تغذیه، همچنین بهبود ترکیبات بیوشیمیایی بدن ماهیان در تیمارهای سین‌بیوتیکی گردید (05/0>P). بررسی نتایج رشد این مطالعه نشان داد که با افزایش سطح سین‌بیوتیک تا میزان 5/1 گرم در کیلوگرم جیره غذایی، شاخص‌های رشد نسبت به تیمار شاهد افزایش یافتند. بعلاوه بهترین ضریب تبدیل غذایی، کارایی غذایی و نسبت بازده پروتئین در ماهیان تیمار 4 مشاهده گردید که اختلاف معنی‏داری با تیمار شاهد داشت. بنابراین با توجه به نتایج بدست آمده، سطح 5/1 گرم سین‌بیوتیک بر کیلوگرم جیره غذایی می‌تواند به عنوان سطح مطلوب استفاده از مکمل غذایی سین‌بیوتیک در جیره غذایی ماهی بنی جهت افزایش وزن بدن، بهبود ضریب تبدیل غذایی و محتوای ترکیبات بیوشیمیایی بدن معرفی گردد.

https://animal.ijbio.ir/article_1247_e6d8545daa42d5ced125a4bf747b3688.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Direct reprogramming of mouse fibroblasts to cardiac progenitor-like cells بازبرنامه ریزیِ مستقیمِ سلول‌های فیبروبلاست موشی به سلول‌های شبه پیش ساز قلبی 403 412 1281 FA محمود تلخابی دپارتمان علوم جانوری و بیوتکنولوژی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ، ایران 0000-0002-2609-3626 فیروز جنت علیپور دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، پژوهشگاه علوم و تکنولوژی پیشرفته و علوم محیطی، گروه بیوتکنولوژی، کرمان، ایران المیرا رضائی زنوز دپارتمان علوم جانوری و بیوتکنولوژی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ، ایران Journal Article 2016 12 18 Heart diseases are the most significant cause of morbidity and mortality in the world. Cell therapy has been proposed as a promising approach to treat heart diseases. To this end, different types of stem cells such as pluripotent stem cells (embryonic stem cells and induced pluripotent stem cells) and multipotent stem cells (mesenchymal stem cells and cardiac progenitor cells) have been used for producing cardiac cells (cardiac progenitor cells/cardiomyocytes) in vitro. Direct reprogramming of fibroblasts to cardiac cells is the newest strategy for de novo generation of cardiac lineage cells. This approach is a shortcut for easy and safe production of cardiac lineage cells in vitro and in vivo. In the current study, mouse embryonic fibroblasts (MEFs) were directly reprogrammed to the cells expressing cardiac progenitor markers. To reprogram fibroblasts to cardiac lineage cells, pluripotency key transcription factor Oct4 and cardiac specific transcription factor Mef2C were overexpressed in MEFs. After three weeks, the transduced cell formed some cardiac progenitor like colonies. Gene expression analysis and immunostaining for cardiac lineage and pluripotency markers demonstrated that the emerged colonies were cardiac progenitor colonies derived through the direct reprogramming process. The results of this study indicate that direct reprogramming can open a new avenue for producing cardiac cells required in cell therapy including cardiomyocytes and cardiac progenitor cells. بیماری‌‌های قلبی-عروقی شایعترین عامل مرگ و میر در دنیا هستند. سلول درمانی به عنوان یکی از رویکردهای امیدوارکننده برای درمان این بیماری‌ها پیشنهاد شده‌است. تاکنون سلول‌های بنیادی مختلفی از قبیل سلول‌های بنیادی پرتوان (سلول‌های بنیادی جنینی و سلول‌های بنیادی پرتوان القائی) و سلول‌های بنیادی چندتوان (سلول‌های بنیادی مزانشیمی و پروژنیتورهای قلبی) برای تولید سلول‌های قلبی (سلول‌های پیش ساز و کاردیومایوسیت) استفاده شده‌اند. جدیدترین روش برای تولید سلول‌های قلبی، بازبرنامه ریزی مستقیمِ سلول‌های فیبروبلاست به این سلول‌ها می باشد. این رویکرد، روشی سریع، آسان و مطمئن برای تولید سلول‌های قلبی در شرایط آزمایشگاهی و نیز درون موجود زنده است. در این مطالعه، سلول‌های فیبروبلاست جنینی موش (MEFs) با استفاده از بازبرنامه ریزی مستقیم، به سلول‌های بیان کننده مارکرهای سلول‌های پیش ساز قلبی تبدیل شدند. به این منظور دو عامل رونویسی کلیدی Oct4 (فاکتور رونویسی ویژه پرتوانی) و Mef2C (فاکتور رونویسی ویژه قلبی) در سلول‌های فیبروبلاست‌ بیان شدند. 3 هفته بعد از کشت این سلول‌ها، ساختارهایی شبیه کلونی های پیش سازهای قلبی ایجاد شد. بررسی‌های بیان ژنی و رنگ آمیزی ایمونوفلورسنت برای مارکرهای پرتوانی و دودمان قلبی نشان دادند که کلونی‌های شکل گرفته به سلول‌های پیش ساز قلبی شباهت دارند. نتایج این مطالعه نشان می دهد باز برنامه ریزی مستقیم می‌تواند مسیر جدیدی را برای تولید سلول‌های قلبی مورد نیاز برای سلول‌درمانی قلب باز کند.

https://animal.ijbio.ir/article_1281_d94e18a8adb4cc0f623f7a83b1ac75b4.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Habitat suitability of Artemia parthenogenetica in Meighan wetland (Markazi province) using multivariate analysis بررسی مطلوبیت زیستگاهی آرتمیا پارتنوژنز (Artemia parthenogenetica ) تالاب میقان )استان مرکزی (با استفاده از تحلیلهای چند متغیره 413 427 1252 FA هدیه حسامی دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه گیلان، دانشکده منابع طبیعی، گروه محیط زیست رحمت زرکامی استادیار دانشگاه گیلان دانشکده منابع طبیعی رشته محیط زیست ناصر آق معاون پژوهشکده مطالعات دریاچه ارومیه Journal Article 2016 12 28 In this research, the habitat preferences of Artemia parthenogenetica were monthly studied in 10 different sampling sites in the Meighan wetland from October 1394 to September 1395. In ten stations, the abundance of this species and 15 physical and chemical variables as well as the abundance of a microscopic algae, Dunaliella salina, were simultaneously measured in two different depths: in the surface layer and the depth of 50 cm (120 samples for each depth). Based on the results of principal component analysis (PCA), sodium, conductivity and sulphate had more impact than other variables regarding the habitat preferences of Artemia parthenogenetica in Meighan wetland. Also based on the outcomes of linear discriminant analysis (LDA), the occurrence of the given species in cold seasons (autumn and winter) is less than warm seasons (spring and summer). The results of Mann-Whitney U test showed that there is a significance difference between the most variables (except sodium, water temperature and sulfate) taken in two different depths. According to ANOVA (post-hoc test), there are also significant differences between the occurrence of Artemia parthenogenetica and different seasons as well as between the occurrence of species and some sampling sites. در این پژوهش برای بررسی رجحان زیستگاهی آرتمیا پارتنوژنز، ۱۰ ایستگاه مختلف به طور ماهیانه در تالاب میقان ( ازمهرماه ۱۳۹۴ تا شهریورماه ۱۳۹۵) انتخاب گردید. در هر ۱۰ ایستگاه ، به‌طور همزمان فراوانی‌ گونه مورد مطالعه و ۱۵ فاکتور فیزیکی‌ و شیمیایی آب و همچنین فراوانی‌ جلبک میکروسکوپی دونالیلا سالینا (Dunaliella salina) از دو عمق مختلف اندازه‌گیری گردید : سطحی و ۵۰ سانتی‌متری (۱۲۰ نمونه برای هر عمق). از نتایج حاصل از آزمون تحلیل مؤلفه اصلی (PCA) این‌گونه استنتاج شده است که از بین کّل فاکتور‌های بررسی شده متغیر‌های سدیم، هدایت الکتریکی و سولفات به ترتیب بیشترین تأثیر را در ارتباط با مطلوبیت زیستگاهی آرتمیا پارتنوژنز در تالاب میقان داشته اند. همچنین بر اساس نتایج آنالیز تابع تشخیص (LDA) میزان حضور گونه این گونه در فصول سرد سال (پائیز و زمستان) کمتر از فصول گرم سال (بهار و تابستان) بوده است. نتایج آزمون یو من ویتنی (Mann–Whitney U test) نشان داد به غیر از متغیر‌های سدیم، دمای آب و سولفات در بقیه فاکتور‌ها اختلاف معنی‌ داری(p < 0.05) در بین نمونه‌های سطحی و عمقی تالاب وجود داشته است. بر اساس نتایج آنالیز واریانس یک طرفه (post-hoc test) نیز در بین فراوانی آرتمیا پارتنوژنز و فصول مختلف سال و همچنین بین حضور گونه مورد مطالعه و برخی‌ از ایستگاه‌های نمونه‌ برداری اختلاف معنی‌ داری مشاهده شده است.

https://animal.ijbio.ir/article_1252_a284df1155ec3e67286080500df36a9a.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Isolation, characterization and evaluation of protein changes in the milk glands of honey bee at different ages using sodium dodecyl sulfate polyacrylamide gel electrophoresis (SDS-PAGE) جداسازی، شناسایی و بررسی تغییرات پروتئین‌های غدد شیری زنبور عسل در سنین مختلف رشد به روش الکتروفورز ژل پلی اکریل آمید سدیم دودسیل سولفات 428 435 1239 FA یعقوب سیاوشی دانشگاه یاسوج، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی محمدرضا بحرینی بهزادی دانشگاه یاسوج، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی محمد بهجتیان اصفهانی دانشگاه تهران، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، گروه علوم دامی Journal Article 2016 07 16 Alpha-glucose oxidase, amylase and glucose oxidase, as part of digestive enzymes are the most important proteins in the milk glands of forager bees and expressed with three other proteins as the main protein for the production of royal jelly in worker bees. According to expression of proteins in different ages, effect on production of honey and royal jelly, the aim of this study was to investigate these changes. The proteins extracted from milk glands with four methods of tris, phosphate, tri-chloro acetic acid and phenol and stained with three methods included Cumasi Brilliant Blue R-250, Brilliant Blue G-250 and Silver nitrate. After determining the best method of extraction and staining, protein concentrations were be equal by Bradford method and their expressions were evaluated at five age period of birth, 5, 10, 15 and 20 days. The results showed that the highest protein expression involved in royal jelly of milk glands, corresponding to 10 days of age and the lowest protein expression was in 20 days. The highest expression level of proteins involved in honey production was in glucose oxidase, at 20 days and the lowest expression in amylase protein and glucose oxidase at the ages of birth, 5 and 10 days. Most of the major royal jelly protein expression was related to the ages of 5 and 10 days. The results show that there were large differences in the expression of these proteins in different ages that can affect the quality and quantity of honey and royal jelly. آنزیم‌های گوارشی آلفا گلوکزاکسیداز، آمیلاز و گلوکزاکسیداز که از مهم‌ترین پروتئین‌ها در غدد شیری زنبورهای جستجوگر می‌باشند به همراه سه پروتئین دیگر به عنوان پروتئین‌های اصلی برای ساخت ژله رویال، در زنبورهای کارگر پرستار بیان می‌شوند. با توجه به این‌که بیان متفاوت این پروتئین‌ها در سنین مختلف، موجب پردازش ساختار عسل و تولید ژله رویال می‌شود، هدف از این پژوهش بررسی این تغییرات در سنین مختلف بود. برای این منظور استخراج پروتیئن‌های غدد شیری با چهار روش تریس، فسفات، تری‌کلرواسیداستیک و فنل بررسی و سپس با سه روش رنگ‌آمیزی کوماسی بریلیانت بلو آر 250، نیترات نقره و کوماسی بریلیانت بلو جی 250 ارزیابی شد. پس از تعیین بهترین روش استخراج و رنگ-آمیزی، پروتئین‌ها با روش برادفورد هم‌غلضت شدند و بیان آنها در پنج دوره سنی تولد، 5، 10، 15 و 20 روزگی بررسی گردید. نتایج نشان داد که بالاترین میزان بیان پروتئین‌های غدد شیری مؤثر در ژله رویال، مربوط به سن 10 روزگی و کمترین میزان بیان پروتئین‌ها مربوط به 20 روزگی بود. بیش‌ترین میزان بیان در پروتئین‌های مؤثر در تولید عسل در گلوکزاکسیداز و در 20 روزگی و کمترین میزان بیان در پروتئین‌های بیان شده در پروتئین آمیلاز و گلوکزاکسیداز در سنین تولد، 5 و 10 روزگی بود. همچنین بیشترین حجم بیان پروتئین‌های اصلی ژله رویال مربوط به سنین 5 و 10 روزگی بود. به نظر می‌رسد که تفاوت‌های زیاد در نرخ بیان پروتئین‌ها در سنین مختلف، یکی از مهم‌ترین عوامل موثر در کیفیت و کمیت عسل و ژله رویال در زنبور عسل باشد.

https://animal.ijbio.ir/article_1239_b3ba8f1bee1238a2f37603d90b58898d.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Effect of different levels of bovine serum albumin (BSA) on semen quality of Arabi ram during storage in 5°C تاثیر سطوح مختلف آلبومین سرم گاوی (BSA) بر کیفیت منی قوچ عربی طی ذخیره آن در 5 درجه سانتی گراد 436 445 1241 FA صالح طباطبائی وکیلی گروه علوم دامی، دانشکده علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان 0000-0003-2934-0431 رقیه زیدی دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه علوم دامی، دانشکده علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان مرتضی مموئی گروه علوم دامی، دانشکده علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان خلیل میرزاده گروه علوم دامی، دانشکده علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان Journal Article 2016 08 01 During the semen storage, oxidative damages are the major causes of decrease in sperm quality and its fertility potential. The aim of this study was to evaluate the effect of different levels of bovine serum albumin (BSA) as an antioxidant on semen characteristics of Arabi ram in various times of semen storage in liquid condition under 5°C. Semen samples were collected weekly from 8 Arabi rams for 8 weeks and pooled. After dilution, the semen sample was divided into 5 parts which received the different levels of BSA (0, 0.5, 1, 1.5 or 2 percent). In each part, semen quality characteristics were evaluated at different storage times (1, 24, 48, 72 or 96 h). In 1h of storage, BSA levels only decreased the morphological defects of spermatozoa than control (P<0.05). After 24h storage, all levels of BSA, improved the most of sperm quality parameters (P<0.05). During 48 and 72h of semen storage, 0.5 and 1percent of BSA had the better performance (P<0.05). At the final storage time or 96h, 0.5 and 1 percent of BSA had the best performance in maintenance of motility and viability and decrease the morphological defect rates of spermatozoa (P<0.05). The pH of semen in all storage times was not affected by treatments (P>0.05). Overall, with increasing the storage times of Arabi ram semen, lower levels of BSA (below than 2 percent and preferably 0.5 and 1 percent) significantly improved the sperm quality parameters without effect on pH of semen. در طی ذخیره‌سازی منی، آسیب‌های ناشی از اکسیداسیون از علل مهم کاهش کیفیت و قدرت باروری اسپرم‌ها می-باشد. هدف از مطالعه‌ حاضر، بررسی تأثیر سطوح مختلف آلبومین سرم گاوی (BSA) به عنوان یک آنتی‌اکسیدان بر کیفیت منی قوچ عربی طی ذخیره آن به حالت مایع تحت دمایC °5 بود. اسپرم‏گیری از 8 رأس قوچ عربی خوزستان به طور هفتگی برای مدت 8 هفته انجام و منی آن‌ها بلافاصله با هم مخلوط شد. نمونه منی مخلوط و رقیق شده سپس به 5 قسمت تقسیم و هر کدام یکی از سطوح 0، 5/0، 1، 5/1 و 2 درصد آلبومین سرم گاو را دریافت کردند. در زمان‏های 1، 24، 48، 72 و 96 ساعت پس از نگهداری منی در C°5، فراسنجه‏های کیفی منی بررسی شدند. در زمان 1 ساعت، سطوح BSA فقط باعث کاهش میزان ناهنجاری‌های مورفولوژیکی اسپرم‌ها در مقایسه با شاهد شدند (05/0>P). 24 ساعت پس از ذخیره منی، تمام مقادیر BSA موجب بهبود اغلب فراسنجه‌های کیفی اسپرم شدند (05/0>P). طی 48 و 72 ساعت از ذخیره منی، سطوح 5/0 تا 5/1 درصد، عملکرد بهتری در بهبود فراسنجه‌های کیفی اسپرم داشتند (05/0>P). در زمان 96 ساعت، سطوح 5/0 و 1 درصد بهترین تاثیر در حفظ تحرک و زنده‌مانی و نیز کاهش ناهنجاری‌های اسپرم داشتند (05/0>P). میزان pH منی در تمام زمان‌ها تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0>P). بطور کلی، با افزایش زمان نگهداری منی قوچ عربی، سطوح پایین BSA (کمتر از 2 درصد و ترجیحا 5/0 و 1 درصد) باعث بهبود معنی‌دار فراسنجه‌های کیفی اسپرم بدون تأثیر بر pH منی شدند.

https://animal.ijbio.ir/article_1241_1c65cef3dfd1e00c0b03923a1c591db4.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Effect of zinc chloride on anxiety and deppresive behaviors of rats, in ovarectomized peri-pubertaly اثر روی‌کلراید بر رفتار‌های اضطرابی و افسردگی موش‌های صحرایی اواریکتومی شده در دوره قبل از بلوغ 446 455 1243 FA پوران قهرمانی دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه زیست شناسی دانشکده علوم دانشگاه شهید چمران اهواز هومن اسحاق هارونی استادیار، گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه شهید چمران اهواز سید رضا فاطمی طباطبایی دانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهیدچمران اهواز احمد علی معاضدی استاد، گروه زیست شناسی، دانشکده علوم ، دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article 2016 09 29 Previous studies have shown that the anxiolytic effects of different zinc chloride in male and female rats is Castration post- pubertaly. This study, the effect of zinc chloride on anxiety and deppresive behaviors of rats, in ovarectomized peri-pubertaly was investigated. In this experiment, fifty female rats were ovariectomized at postnatal day 21-22 and then on postnatal day 75, different doses of zinc chloride (0, 5, 10 and 20 mg/kg; IP) were administered 30 min before the elevated plus maze and forced swimming test. Ovarectomized significantly decreased the time spent in the open arms in ovarectomized rats compared to the sham group (p<0.05). Zinc chloride(5 mg/kg) Significantly increase the number of entries in the open arms in ovarectomized (5 mg/kg) group compared to the ovarectomized(0 mg/kg) group (p<0.05). Ovarectomized not Significantly the latency to immobility and total immobility time compared to the sham group. Zinc chloride(10, 20 mg/kg) Significantly reduced the latency to immobility in ovarectomized (10, 20 mg/kg) group compared to the ovarectomized(0 mg/kg) group (p<0.05). Also the total immobility time Significantly increase compared to the ovarectomized(0 mg/kg) group showed(p<0.05,p<0.01).Our findings showed that ovarectomized significantly increase anxiety but this increase anxiety not associated with depression. The administration of zinc chloride demonstrated effect of anxiolytic and depression. Thus, it seems that zinc chloride has different effects on the behavior of depression ovariectomized peri-pubertaly and post- pubertaly. در تحقیقات قبلی نشان داده شده که روی‌کلراید اثر ضد اضطرابی متفاوتی در موش‌های نر و ماده گنادکتومی شده بعد از بلوغ دارد. لذا این تحقیق به بررسی اثر روی‌کلراید بر اضطراب و افسردگی در موش‌های بالغ اواریکتومی شده قبل از بلوغ پرداخته است. در این آزمایش 50 سر موش ماده در روز 22-21 پس از تولد اواریکتومی شدند و در روز 75 پس از تولد، نیم ساعت قبل از تست اضطراب(دستگاه ماز بعلاوه مرتفع) و تست افسردگی(آزمون شنای اجباری) روی‌کلراید 0، 5، 10، 20 میلی‌گرم/کیلوگرم به صورت درون صفاقی دریافت کردند. اواریکتومی درصد زمان حضور در بازوی باز را بطور معنی‌داری در گروه اواریکتومی شده نسبت به گروه شاهد آن کاهش داد(p<0.05). افزایش معنی‌داری در درصد تعداد ورود به بازوی باز بین گروه اواریکتومی0 میلی‌گرم/کیلوگرم و گروه دریافت کننده روی‌کلراید 5 میلی‌گرم/ کیلوگرم مشاهده شد(p<0.05). گروه اواریکتومی از نظر تأخیر در توقف اولیه و زمان بی‌تحرکی کل نسبت به گروه شاهد آن اختلاف معنی‌داری نداشت. کاهش معنی‌داری از نظر تاخیر در توقف اولیه بین گروه اواریکتومی 0 میلی‌گرم/ کیلوگرم و روی‌کلراید10 و 20 میلی‌گرم/ کیلوگرم وجود دارد p<0.05)). همچنین بین گروههای ذکر شده از نظر زمان بی‌تحرکی کل افزایش معنی‌داری نسبت به گروه اواریکتومی 0 میلی‌گرم/ کیلوگرم مشاهده گردید(0.05.>p، 0.01.>p). یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهند که اواریکتومی میزان اضطراب را افزایش می‌دهد اما این افزایش اضطراب با افسردگی همراه نیست. تزریق روی‌کلراید اثر ضد اضطرابی و افسردگی را نشان داد. بنابراین به نظر می‌رسد روی‌کلراید تاثیر متفاوتی بر رفتار افسردگی اواریکتومی شده‌های قبل و بعد از بلوغ داشته باشد.

https://animal.ijbio.ir/article_1243_e1d5be1c7f2f456670de3d53c7b54f4a.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Changes of Metallothionein protein as biomarker in polychaete Glycinde bonhourei with effects Monsoon and heavy metals (Cu,Cd,Zn) in Chabahar Bay subtidal area بررسی تغییرات غلظت پروتئین متالوتیونین بعنوان یک نشانگر زیستی (بیومارکر) در کرم پرتار گونه Glycinde bonhourei تحت تاثیر پدیده مانسون و برخی فلزات سنگین (مس، روی و کادمیوم) در پهنه زیر جزرومدی خلیچ چابهار 456 470 1233 FA مهران لقمانی عضو هیئت علمی دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار- گروه زیست شناسی دریا احمد سواری عضو هیئت علمی دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر-گروه زیست شناسی دریا بابک دوست شناس عضو هیئت علمی دانشگاه علومو فنون دریایی خرمشهر گروه زیست شناسی دریا بیتا ارچنگی عضو هیئت علمی دانشگاه علومو فنون دریایی خرمشهر گروه زیست شناسی دریا کیوان کبیری پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی Journal Article 2016 04 27 Among the many biochemical biomarkers used to assess contamination of the marine environment, metallothionein protein is considered as one of the very important and useful tool inrelated to biochemical markers metals. The aim of this study was to evaluate Metallothionein changes in natural condition in polychaete Glycinde bonhourei of 9 stations Chabahar Bay sub-tidal area from 2014 to 2015 with consideration before the monsoon season, monsoon, post-monsoon and concentrations of copper, zinc ,cadmium in the polychaete tissue. Total average concentrations of copper and zinc and cadmium respectively recorded in the monsoon 6.39±2.04, 20.95±4.51, 0.136±0.04 micrograms per gram dry weight of the monsoon season 3.51±1.46, 11.84±2.65, 0.059 ± 0.01 and in the post-Monsoon 4.98 ±1.44, 16.51±3.58, 0.152±0.01 microgram per gram of dry weight that one-way analysis of variance showed significant difference between the station and seasons (p<0.05). The total average of protein Metallothionein was calculated in pre- monsoon 28.33 ± 5.2, Monsoon 15.50 ± 4.9 and after Monsoon 21.39±4.37 mcg/g that one-way analysis of variance showed significant difference between the station and seasons (p<0.05). Pearson correlation test showed no significant differences between metals and biomarker changes that observed in any of the seasons and stations. This study showed that changes in biomarker metallothionein more than being under the influence of the concentration of heavy metals, can be caused due to environmental conditions of the sampling area and changes in the Gulf by Monsoon. در میان اکثر بیومارکرهایی بیوشیمیایی که برای ارزیابی آلودگی‌های محیط‌های دریایی استفاده می‌شوند، پروتئین متالوتیونین به عنوان یکی از ابزارهای بسیار مهم و مفید در رابطه با شاخص های بیوشیمیایی فلزات به شمار می رود. تغییرات بیومارکر متالوتیونین در شرایط طبیعی در پرتار Glycinde bonhourei در ۹ ایستگاه در خلیج چابهار با در نظر گرفتن فصول پیش از مانسون، مانسون و پس مانسون و غلظت فلزات مس، روی و کادمیوم در بافت در سال ۹۳-۱۳۹۲ در منطقه زیر جزرومدی بررسی گردید. میانگین کل غلظت فلزات مس و روی و کادمیوم در پیش از مانسون به ترتیب 04/2±39/6، 51/4±95/20، 04/0± 136/0 میکروگرم بر گرم وزن خشک بوده و در فصل مانسون 46/1±51/3، 65/2±84/11، 01/0±059/0 میکروگرم بر گرم وزن خشک بدست آمد و در پس مانسون 44/1±98/4، 58/3±51/16، 01/0±152/0 محاسبه گردید که آزمون تحلیل واریانس یک طرفه میان ایستگاهها و نیز بین فصول اختلافات معنی داری را نشان داد (05/0p<). مقادیر میانگین کل پروتئین متالوتیونین در پیش از مانسون 2/5±33/28، مانسون9/4 ±50/15و پس مانسون 37/4±39/21 میکروگرم برگرم بدست آمد که میان ایستگاهها و فصول اختلافات معنی داری را نشان می دهد (05/0p<). در بررسی ارتباط فلزات با نوسانات بیومارکر با کمک آزمون پیرسون، در هیچیک از فصول و ایستگاهها همبستگی معنی داری مشاهده نگردید. این بررسی نشان می دهد که تغییرات بیومارکر متالوتیونین بیش از آنکه متاثر از تغییرات غلظت فلزات سنگین باشد، می تواند بیشتر به دلیل شرایط زیست محیطی خاص این منطقه و تغییراتی است که در اثر مانسون در خلیج ایجاد می شود.

https://animal.ijbio.ir/article_1233_e034fb6b66aacc1d48f445ddfb08da98.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 The study of Heavy Metals Concentration in Pontogammarus Maeoticus & Surficial Sediment in Coastal Areas of the Caspian Sea; Guilan Province مطالعه غلظت فلزات سنگین در گونه Pontogammarus maeoticus و رسوبات ساحلی دریای خزر، واقع در استان گیلان 471 482 1256 FA محسن محمدی گلنگش استادیار گروه علوم و مهندسی محیط زیست دانشگاه گیلان عیسی سلگی استادیار گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه ملایر زهرا بزرگ پناه دانش آموخته کارشناسی ارشد آلودگی محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه گیلان، صومعه سرا Journal Article 2016 12 26 Heavy metals are frequently released into the aquatic ecosystems from various sources and can cause adverse effects on consumers due to their toxicity. The present research was carried out in order to evaluate the contamination level of heavy metals (Zn, Pb, Cr and Co) in coastal areas of the Caspian Sea at Guilan Province. The metals concentrations in Gammarus (Pontogammarus maeoticu) tissues as well as their surrounding sediment were investigated at five sampling sites including Rezvanshahr, Anzali, Kiashahr, Chamkhaleh and Chaboksar. Three surficial sediment samples and about 50-70 g Gamamarus Sp specimens were collected with three replicates at each site. All biota and sediment samples were analyzed by using ICP-OES spectrophometry. The average level of Zn, Cr, Co, and Pb in sediment samples were obtained 22.87, 16.72, 6.55 and 6.02 µg/g, respectively. In Gammarus tissues, metals bioaccumulation pattern was observed in the order of Zn > Cr > Pb > Co with the average amount of 8.86, 2.63, 1.13 and 0.94 µg/g, respectively. The results revealed that all metals levels were lower than NOAA sediment standard criteria. The quality assessment of sediment by Muller geochemical index (Igeo) illustrated that the sediment of the study area is categorized as an unpolluted class. Toxicity of lead and its high accumulation in Gammarus body can be regarded as a threat for food chain of the ecosystem. Keywords: Heavy Metals, Caspian Sea, Sediment, Gammarus فلزات سنگین به مقدار زیاد از منابع مختلف وارد اکوسیستم های آبی می شوند و به علت سمیت می توانند اثرات مخرب داشته باشند. این پژوهش به منظور بررسی میزان آلودگی فلزات سنگین (روی، سرب، کروم و کبالت) در رسوبات سطحی نواحی ساحلی دریای خزر در استان گیلان انجام شد. غلظت فلزات سنگین در بافت گاماروس و رسوبات پیرامون این گونه در 5 ایستگاه واقع در نواحی رضوانشهر، انزلی، کیاشهر، چمخاله و چابکسر در سواحل دریای خزر انجام شد. درهر ایستگاه 3 نمونه رسوب سطحی و 50 تا 70 گرم گاماروس با سه تکرار جمع آوری گردید. تمامی نمونه های زیستی و رسوبات با استفاده از دستگاه ICP-OES آنالیزگردید. میانگین غلظت عناصر روی، کروم، کبالت و سرب در رسوبات پنج ایستگاه به ترتیب 87/22، 72/16، 55/6 و02/6 میکروگرم بر گرم به دست آمد. الگوی تجمع فلزات در در نمونه‌های گاماروس به شکل کبالت < سرب< کروم < روی مشاهده شد و میانگین غلظت روی، کروم، سرب و کبالت در نمونه‌های گاماروس در پنج ایستگاه به ترتیب 68/8، 63/2، 13/1 و 94/0 میکروگرم بر گرم آنالیزشدند. مقایسه ی غلظت فلزات در رسوبات با استانداردهای جهانی نشان داد که رسوبات 5 ایستگاه در وضعیت غیر آلوده قرار دارند. همچنین براساس شاخص ژئوشیمیایی مولر (Igeo)، کیفیت رسوبات ایستگاه-های مورد مطالعه در کلاس صفر (غیر آلوده) قرار می‌گیرند. تجمع زیستی بالای عنصر سرب در گاماروس و سمیت زیاد این عنصر می تواند بعنوان یک تهدید برای زنجیره های غذایی این اکوسیستم مطرح باشد.

https://animal.ijbio.ir/article_1256_e3251075554389fe91d17a794861d47b.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Caudal fin tissue culture of Persian sturgeon Acipenser persicus کشت بافت باله دمی تاسماهی ایرانی Acipenser persicus 483 494 1238 FA محمدرضا نوروزفشخامی کارشناس کشت بافت،موسسه تحقیقات بین المللی تاسماهیان دریای خزر محمد پورکاظمی رییس موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور محمد حسن زاده صابر کارشناس / موسسه تحقیقات بیمن المللی تاسماهیان دریای خزر محمود بهمنی مدیرکل طرح، بودجه و آمار / سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی شهروز برادران نویری کارشناس/ موسسه تحقیقات بین المللی تاسماهیان دریای خزر مرتضی دلیری رئیس گروه بیوتکنولوژی دام و آبزیان /مرکز ملی مهندسی ژنتیک و فن آوری زیستی احمد غروقی کارشناس بخش بیوتکنولوژی/ موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور Journal Article 2016 07 05 Primary cell lines were established from the culture of explants of caudal fin of Persian sturgeon, Acipenser persicus. The margin of the caudal fin from a two year old specimen (23 cm in length, and 133 g in weight) was aseptically cut (2 cm), washed three times with PBS containing antibiotics and then minced into 1 mm explants and cultured in L-15 medium complemented with antibiotics and FBS (20% ) at 22 °C. After confluent monolayer formation on the bottom of the flask, the cells were washed with PBS containing antibiotics and dislodged by trypsin-EDTA solution (0.25%) and shaking the flask. After washing the cells with PBS containing the antibiotics, they were cultured in 5 ml of L-15 medium, FBS (20%), antibiotics at 22 °C (first subculture). After a confluent monolayer formation, a similar procedure was followed for the second subculture.The emerging cells from explants exhibited fibroblast-like and epithelial-like cells in primary culture but the fibroblast-like cells were seen to predominate after the first subculture. In the present study the establishment of cell lines from the original culture at two passages was investigated. در این تحقیق رده های اولیه سلولی از طریق کشت تکه های باله دمی تاسماهی ایرانی Acipenser persicus تهیه شد. حاشیه باله دمی یک عدد ماهی 2 ساله دارای طول 23 سانتیمتر و وزن 133 گرم به اندازه تقریباً 2 سانتیمتر بریده شد، سه بار با محلول PBS حاوی آنتی بیوتیک ها شستشو داده شد و سپس به تکه های تقریباً 1 میلی متر بریده شد و در محیط کشت L-15 حاوی آنتی بیوتیک ها و 20 درصد سرم جنین گاو تحت دمای 22 درجه سانتیگراد کشت داده شد. پس از تشکیل مقدار کافی لایه سلولی بر روی کف فلاسک کشت، سلول ها با محلول PBS حاوی آنتی بیوتیک ها شستشو شدند و از طریق تیمار با Trypsin-EDTA (25/0 درصد) و تکان دادن فلاسک از کف فلاسک جدا شدند. پس از شستشوی سلول ها با محلول PBS حاوی آنتی بیوتیک ها آنها در 5 میلی لیتر محیط کشت L-15 حاوی 20 درصد سرم جنین گاو، آنتی بیوتیک ها تحت دمای 22درجه سانتیگراد کشت داده شدند (ساب کالچر اول). پس از تشکیل مقدارکافی لایه سلولی، مشابه همین مراحل برای ساب کالچر دوم انجام شد. در بین سلول های حاصل از کشت اولیه تکه های بافت، سلول های شبه فیبروبلاست و شبه اپی تلیال مشاهده شد ولی پس از انجام ساب کالچر اول تعداد سلول های شبه فیبروبلاست بیشتر بود. در این تحقیق تولید دو رده سلولی در نتیجه کشت اولیه و دو کشت مجدد (ساب کالچر) بررسی شد.

https://animal.ijbio.ir/article_1238_d38901788c533e8286cb6400b40b386d.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Habitat assessment of Green Woodpecker (Picus viridis) in Golestan National Park using classification tree method ارزیابی زیستگاه دارکوب سبز (Picus viridis) با روش درخت طبقه‌بندی در پارک ملی گلستان 495 507 1244 FA حسین وارسته مرادی عضو هیات علمی گروه محیط زیست- دانشکده شیلات و محیط زیست- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان 0000-0002-4368-8242 زهرا سپهری روشن فارغ التحصیل کارشناسی ارشد محیط طیست سارا چماته فر دانش آموخته کارشناسی ارشد محیط زیست Journal Article 2016 10 17 The Green Woodpecker (Picus viridis) is one of the most important and an umbrella species in Golestan National Park. In this study, habitat suitability of the Green Woodpecker was studied in reproductive and non-reproductive seasons in Golestan National Park. Habitat characteristics, including forest vegetation type and structural characteristics of vegetation as well as the presence/absence of woodpeckers were recorded within a 25-m radius of each of 112 sampling plots. The Classification tree model was used to identify the relationship between the presence of Green Woodpecker and habitat variables in reproductive and non-reproductive seasons. Results of statistical analysis showed that during the reproductive season, the accessibility to areas with a dense canopy cover and tall snags, determined the reproductive territory. In the non-breeding season, the site selection by the Green Woodpecker was based on the presence of live trees with DBH between 50 -100 cm and tall snags. Totally, areas with dense canopy cover (>62%) supported more density of woodpeckers. In open areas (canopy cover <62%), fallen dead trees with DBH between 50 -100 cm was the second most important predictive of the presence of the Green Woodpecker. Based on the results, in Golestan National Park, the Green Woodpecker prefers old forest habitats composed with tall and thick trees especially Oak trees. Thus, due to high dependency of Green Woodpeckers on the old and undisturbed forest habitats, removal of logs, snags, and large trees should be reduced to a minimum scale. دارکوب سبز (Picus viridis) یکی از مهم‌ترین گونه‌ها و یک گونه چتر در پارک ملی گلستان است. در این پژوهش مطلوبیت زیستگاه دارکوب سبز در دو فصل تولیدمثلی و غیرتولیدمثلی مورد بررسی قرارگرفت. مشخصه‌های زیستگاهی شامل تیپ پوشش جنگلی و ویژگی‌های ساختاری پوشش گیاهی و داده‌های حضور و عدم حضور پرنده در هر یک از 112 پلات نمونه‌برداری به شعاع 25 متر ثبت گردید. مدل درخت طبقه بندی برای تشخیص روابط بین حضور دارکوب سبز و متغیرهای زیستگاهی در دو فصل تولیدمثلی و غیرتولیدمثلی به کار رفت. نتایج تجزیه و تحلیل آماری نشان دادند که در طول دوره تولیدمثلی توانایی دسترسی به مکان‌هایی با تاج‌پوشش انبوه با درختان مرده مرتفع قلمرو تولیدمثلی را مشخص می‌کند. در فصل غیر تولیدمثلی، انتخاب مکان توسط دارکوب سبز براساس حضور درختان زنده با قطر برابرسینه بین 50-100 سانتی‌متر و درختان مرده و مرتفع بود. در مجموع، مکان‌هایی با تراکم تاج‌پوشش انبوه (تراکم تاج‌ پوشش> 62 %) تراکم بیشتری از این دارکوب را پشتیبانی می‌کند. در مکان‌های بازتر (تراکم تاج پوشش < 62 %)، تعداد درختان مرده افتاده با قطر برابر سینه بیش از 100 سانتی‌متر، دومین و مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده حضور دارکوب سبز بود. بر اساس نتایج، در پارک‌ملی گلستان، دارکوب سبز زیستگاه‌های جنگلی با پوشش گیاهی کهن‌سال همراه با درختان قطور و مرتفع که عمدتاً دربرگیرنده گونه بلوط است را ترجیح می‌دهد. از این‌رو، به دلیل وابستگی بالای دارکوب سبز به زیستگاه‌های جنگلی کهن و تخریب نیافته، برداشت درختان مرده افتاده، سرپا و نیز درختان زنده و بزرگ باید به حداقل ممکنه کاهش یابد.

https://animal.ijbio.ir/article_1244_2c89109d42178de8a367c0228f169bf8.pdf

انجمن زیست شناسی ایران مجله پژوهش‌های جانوری (مجله زیست شناسی ایران)(علمی) 2383-2614 30 4 2018 01 21 Quantitative and qualitative scintigraphic Measurement of normal Wistar rat kidney exposed to saffron administration بررسی کمی و کیفی سینتی گرافی کلیه موش صحرایی سالم نژاد ویستار پس از تجویز زعفران 508 518 1249 FA داریوش وثوق هیئت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان، دانشکده دامپزشکی، بخش رادیولوژی عادل میرجردوی دانش آموخته دکترای عمومی دانشکده دامپزشکی دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2016 11 28 Using the modern techniques is really necessary in accurate diagnosis of kidneys abnormalities in these days. This study was done to determine function of the kidneys after saffron administration by using dynamic scintigraphy. In this study six White Rat underwent dynamic scintigraphic examination by gamma camera and 99mTc- DTPA was used as radio pharmaceutical. Peak activity percentage, time to peak activity (Tmax), Emptying half time (T 1/2), 3 min activity, total and individual GFR are the parameters that were determined before and after saffron administration separately. We followed the shape of the time activity curves (TACs) for analyzing the function of kidney. Peak activity percentage, Emptying half time (T 1/2), T max , 3 min activity, Total and individual GFR in left and right kidneys were determined as follow : Peak activity percentage : left 51.83±0.095, Right 48.5±1.17, T 1/2 : left3.43±2.26, Right2.61±1.15, T max : left2.68±0.29, Right1.95±0.05, Total GFR :173.46±11.77 In this study blood flow increasing effect was shown by increasing GFR and decreasing Emptying half time (T 1/2 ). امروزه لزوم استفاده از تکنیک های پیشرفته برای تشخیص دقیق بیماریهای کلیه احساس می شود. این تحقیق جهت بررسی عملکرد کلیه در پی تجویز زعفران با استفاده از سینتی گرافی دینامیک انجام شد. در این مطالعه که بر روی شش سر موش صحرایی ماده بالغ انجام گردید پارامترهایی همچون زمان رسیدن به پیک فعالیت، درصد پیک فعالیت، نیمه عمر تخلیه رادیودارو از کلیه، GFR کلی و اختصاصی هر کلیه، نمودار فعالیت بر پایه زمان (TACs) پیش و پس از تجویز زعفران به صورت جداگانه مورد اندازه گیری و بررسی قرار گرفتند. جهت این بررسی دستگاه دوربین گاما اسکن و رادیوداروی 99mTc-DTPA استفاده شد. در نتیجه این بررسی در اسکن با رادیوداروی 99mTc-DTPA مقادیر پارامتر های مذکور پس از تجویز زعفران بصورت ذیل حاصل گردید: درصد پیک فعالیت: راست95/0±83/51، چپ 17/1±50/48 ؛ نیمه عمر تخلیه رادیودارو از کلیه: چپ26/2±43/3، راست 15/1±61/2 ؛ زمان رسیدن به پیک فعالیت: چپ 29/0±68/2 ، راست07/0±95/1 ؛ وGFR کلی09/18±46/173 در مقایسه میزان پارامتر های مذکور با مقادیر نرمال، افزایش میزان GFR و کاهش نیمه عمر تخلیه رادیو دارو،این مطلب را تایید کرد که زعفران در موش اثر افزایش دهندگی جریان خون کلیوی را اعمال می کند.

https://animal.ijbio.ir/article_1249_2ba8698b79439589fdd2b0f7218d8b07.pdf